“Ik heb dat toch al gezegd?”
Hij keek me aan tijdens een mediatraining. We stonden voor de camera. Lamp erop en microfoon
vast. Zijn boodschap stond scherp op papier. Heldere kernzin. Goede voorbeelden. Alles klopte.
Alleen… hij wilde iets nieuws.
“Ik wil niet steeds hetzelfde verhaal vertellen,” zei hij. “Mensen haken daar toch op af?”
Ik vroeg hem hoe vaak hij het tot nu toe had gezegd.
“Drie keer.”
Dat is vaak het moment waarop het schuurt.
In de training doen we het dan nog een keer. En nog een keer. Zelfde vraag, zelfde setting. Alleen de
formulering wordt rustiger en de boodschap helderder.
Als professional leef je in je eigen verhaal. Je denkt erover na, scherpt het aan, hoort jezelf het steeds
opnieuw formuleren. Voor jou voelt het als herhaling. Voor de ander is het vaak de eerste keer.
Communicatie werkt niet lineair. Het is geen kwestie van één keer iets goed zeggen en dan doorgaan
naar het volgende. Het is bouwen. Herhalen. Herkennen.
In mijn werk zie ik het vaak gebeuren. Organisaties die na één campagne denken dat de boodschap
wel is geland. Leiders die hun koers één keer uitleggen en daarna verwachten dat iedereen hem
begrijpt. Woordvoerders die na een interview het gevoel hebben dat het wel klaar is.
Maar zo werkt het niet.
Een boodschap landt zelden in één keer. Hij moet terugkomen. In verschillende vormen. Op
verschillende momenten. Bij verschillende mensen. Pas dan ontstaat herkenning. En pas bij
herkenning ontstaat geloofwaardigheid.
Het interessante is: hoe sneller jij uitgekeken raakt op je eigen verhaal, hoe groter de kans dat het
net begint te werken.
Dat vraagt discipline en herhaling.
Discipline om niet steeds iets nieuws te willen zeggen.
Vertrouwen dat wat je zegt, de moeite waard is om te herhalen.
Want voor jou is het misschien de tiende keer.
Voor de ander kan het precies het moment zijn waarop het binnenkomt.
En vaak begint het daar pas echt
The post Voor jou oud, voor de ander nieuw first appeared on Hollanda Haberleri.

2 saat önce
25















Dutch (NL) ·
Turkish (TR) ·