TERAPİ NOTLARIM – BAZEN GÖZLER DEĞİL, İNSANLAR KAYBOLUR

Bugün bir evin kapısından içeri girdim.

Karşımda, ilerleyen yaşlarda bir kadın vardı.

Beni tam olarak göremedi… ama ben onun yalnızlığını çok net gördüm.

İlerleyici bir görme kaybı yaşıyor.

Zamanla azalan sadece görme yetisi değil…

Hayata tutunduğu bağlar da yavaş yavaş çözülmüş.

Eskiden kendi işlerini halledebilen, özgürce hareket edebilen biriyken…

Şimdi dışarı çıkmak, bir yere gitmek, hatta basit bir ihtiyaç için bile başkasına ihtiyaç duyuyor.

Ve en acısı…

Kendi hayatını artık kendisi yönetemiyor.

“Eskiden ben olsaydım…” dedi.

Cümlesini tamamlamadan gözleri doldu.

“Giderdim…

Arabamla giderdim…

Çocuklarım gelemese bile ben giderdim.

Torunlarımı görürdüm…”

Şimdi?

Arada bir gelen çocuklarını bekliyor.

Beklemek… onun yeni hayatı olmuş.

Sadece fiziksel bir kayıp değil bu.

Bu, kimlik kaybı.

Bu, bağımsızlığın elinden alınması.

Bu, “değerliyim” duygusunun yavaş yavaş silinmesi…

Eşi var.

Ama destek zayıf.

İletişim eksik.

Aynı evde iki yabancı gibi…

Peki biz ne yapıyoruz?

Çocuklar…

Anne sadece “bekleyen biri” değildir.

O, hâlâ sizin anneniz.

Hâlâ anlatacakları var.

Hâlâ sarılmaya ihtiyacı var.

Eşler…

Yanında olmak, aynı evde bulunmak değildir.

Gerçek destek; anlamak, duymak ve birlikte taşımaktır.

Ve toplum…

Bir insanın görünmeyen kaybını fark edebilmek, en büyük insanlıktır.

Bugün o evden çıkarken şunu düşündüm:

Bazı insanlar görme yetisini kaybeder…

Bazıları ise görmeyi çoktan bırakır.

Asıl mesele gözler değil…

Asıl mesele, kalbin neyi gördüğüdür.

Görmek sadece,gözle mi olur ???

Gönüllere dokunan satırlarda buluşmak dileğiyle.

Uzm.Psikolog & Aile Danışmanı

Rukiye Sultan Gür

Bu yazı, danışan gizliliği korunarak ve farklı deneyimlerin bir araya getirilmesiyle oluşturulmuştur.

“Terapi Notlarım” serisi devam edecek

The post TERAPİ NOTLARIM – BAZEN GÖZLER DEĞİL, İNSANLAR KAYBOLUR first appeared on Hollanda Haberleri.