Vierentachtig mensen. Vierentachtig portretten. Allemaal op dezelfde manier gefotografeerd en toch allemaal anders.
Deze week was ik vanuit mijn rol bij het Kapittel voor de Civiele Orden aanwezig bij de onthulling van een kunstwerk in Nieuwspoort. Het werk maakt deel uit van de fotoserie Exactitudes, waarin mensen op een bijzondere manier worden geportretteerd. Dit keer stonden 84 mensen centraal die een koninklijke onderscheiding hebben ontvangen.
Voor het project werd in de Kanselarij der Nederlandse Orden een fotostudio ingericht. Dagenlang kwamen gedecoreerden langs om zich te laten fotograferen. Mensen met verschillende achtergronden, leeftijden en levensverhalen, maar met één belangrijke overeenkomst: hun bijzondere inzet voor anderen.
Het resultaat is een groot tableau met rijen portretten. Iedereen staat rechtop, tegen dezelfde lichte achtergrond. De een in een donker pak, de ander in kleurrijke kleding. Door de gelijke opstelling vallen juist de verschillen op.
Tijdens de onthulling werden enkele geportretteerden geïnterviewd. Onder hen een vrouw van 99 jaar die nog altijd vrijwilligerswerk doet. Ze leest voor aan slechtziende bewoners van een verzorgingshuis. Negenennegentig jaar. Nog steeds iets willen betekenen voor een ander. Haar advies was om gewoon door te gaan met wat je doet.
Achter al die gezichten schuilen bijzondere verhalen. Maar een foto vertelt nooit het hele verhaal.
In mijn jaren als televisiejournalist heb ik vaak ervaren hoe bepalend een beeld kan zijn. Eén foto kan meer aandacht trekken dan een uitgebreid artikel. Een gezicht maakt een onderwerp persoonlijk. Tegelijkertijd laat een portret maar een klein deel zien van wie iemand is.
Je ziet niet hoeveel avonden iemand heeft besteed aan het organiseren van activiteiten voor de buurt. Hoeveel uren er zijn gestoken in een sportvereniging. Hoe vaak iemand klaarstond voor een ander, zonder daar iets voor terug te verwachten.
Dat maakt de opzet van dit kunstwerk zo treffend. Geen onderscheid in positie of formaat. Je ziet de mensen, maar niet wat ze hebben gedaan om een koninklijke onderscheiding te verdienen.
De media besteden begrijpelijkerwijs veel aandacht aan conflicten en gebeurtenissen die misgaan. Dat is nieuws. Maar ondertussen zijn er talloze mensen die zich jarenlang inzetten om de samenleving draaiende te houden. Vaak zonder camera, microfoon of publiek.
Een koninklijke onderscheiding is een mooie gelegenheid om juist deze mensen in beeld te brengen. Ik hoop dat daarmee ook hun verhalen meer aandacht krijgen. Want hun inzet verdient het om gezien en verteld te worden.
Een onderscheiding is een erkenning voor wat iemand heeft gedaan. Een portret geeft die erkenning ook een gezicht.
Dat is misschien wel de kracht van dit kunstwerk. Het laat zien hoe verschillend mensen zijn, maar ook wat hen verbindt. Niet hun uiterlijk, leeftijd of kleding, maar wat ze voor anderen betekenen.
Bij de onthulling zag ik ze allemaal naast en onder elkaar. Geen lange verhalen, geen uitgebreide toelichting. Alleen hun portretten.
Vierentachtig gezichten. Vierentachtig verhalen. Allemaal de moeite waard om te vertellen.
The post Portretten first appeared on Hollanda Haberleri.

3 saat önce
26











Dutch (NL) ·
Turkish (TR) ·