DİNOZORLAŞAN “BEN”LER ÇAĞI

Son zamanlarda bir şey dikkatimi çekiyor.

Nereye gitsem aynı cümle kulaklarımda:

“Ben yaptım.”

“Ben olmasam olmazdı.”

“Ben bilirim.”

Sanki memlekette ekip diye bir şey kalmamış.

Herkes tek kişilik kahraman filmi çekiyor.

Bir etkinlik yapılıyor, afişte on isim var.

Ama mikrofon bir kişinin elinde.

Fotoğrafa bakıyorsun, hep aynı yüz en önde.

Ve o cümle yine geliyor:

“Ben yıllardır bu işin içindeyim.”

Tamam da…

Yıllardır içindesin de büyümüş müsün, yoksa sadece yer mi kaplamışsın?

Dinozor da büyüktü.

Ama çağ değişince ayakta kalamadı.

Egosu yüksek insanların ortak bir özelliği var.

Başarıyı paylaşmazlar, sahiplenmezler… yutarlar.

Eleştiriye tahammül edemezler.

Fikir istemezler, alkış isterler.

Yanlarında iki tip insan olur:

Ya susanlar ya da sürekli “abi haklısın” diyenler.

Gerçek dost kalmaz.

Çünkü gerçek dost gerektiğinde “dur” der.

Ama “ben bilirim” diyen için en tehlikeli kelime o “dur”dur.

Bir de şu cümle var ya…

“Ben olmasam burası dağılır.”

Hiç düşündün mü?

Belki de sen çekilsen herkes rahatlayacak.

Hayat tek kişilik sahne değil.

Toplum tek kişilik kadro değil.

Dava tek kişilik marka hiç değil.

Sürekli “ben” diyerek büyüdüğünü sananlar şunu kaçırıyor:

İnsan büyüdükçe küçülmeyi öğrenmeli.

Alan açmayı bilmiyorsan, gölgen büyür ama vizyonun daralır.

Ve bir gün fark edersin…

Etrafında kimse kalmamış.

Çünkü herkes yorulmuştur.

Sürekli birinin egosunu taşımaktan.

Benim gördüğüm şu:

Gerçek güç bağırmakta değil, paylaştırmakta.

Gerçek lider kendini değil, sistemi büyütür.

Ben diye konuşan çoktur.
Ama iz bırakanlar hep “biz” diyebilenlerdir.

Mahmut Eröztürk

The post DİNOZORLAŞAN “BEN”LER ÇAĞI first appeared on Hollanda Haberleri.