Yüksek İnsanlık Sınavı

1990 yılının haziran ayında henüz 16 yaşımda, bir lise mezunu olarak üniversite sınavına girmek için Ankara’ya hareket ettim.

Üniversite sınavları o yıllarda büyük şehirlerde yapılırdı.

Ben, Ankara’yı tercih ettim.

Ankara’yı daha önce hiç görmemiştim. Üstelik, hâlâ oğlum Ankara üniversitesi ilahiyat fakültesinde öğrenciydi.

Onun misafiri olup, beni o götürecekti sınava gireceğim okula.

Beni karşıladı. Sincan’da kalıyordu bir kaç öğrenci arkadaşıyla.

Sınavım pazar günü olduğundan, cumartesi günü sınava gireceğim Gazi üniversitesi mimarlık fakültesine gittim.

Sınıfı gördüm.

Kendimi sınava hazırladım.

Daha sonra başkenti gezdim.

Anıtkabir de atamızı ziyaret ettim. Ulusta ki meclis binaları, Gençlik parkı, Ata kule, Tunalı Hilmi!

Ertesi günü, 40 dakikalık banliyö tren yolculuğu sonrası, önce Ankara garına daha sonra mimarlık fakültesine ulaştık.

Ben, Ankara Hukuk’u çok istemiştim, olmadı. Adaleti her şeyin üstünde tutan yapımdan dolayı olmalı bu tercihim.

Bu vesile ile hâlâ oğlum Muzaffer abime emekleri için çok teşekkür ederim.

O, şu anda Ankara ilahiyat fakültesinde doçent.

Aradan dile kolay 36 yıl geçti. Geçtiğimiz hafta, benim 36 yıl önce yaşadığım heyecanı, evladım yaşındaki gençler yaşadı.

Tabi ki her yıl olduğu gibi sınava geç kalmalar, evrakları unutmazlar, aksilikler gerçekleşti.

Kendi elinde olmayan sebeplerle bunların olması dışında, bu kadar ihmalkarlığı eleştiriyorum.

1 yıllık emeğine saygısızlık sayıyorum. Ama, bir kaç saniye gecikmeden dolayı kapıların bu gençlerin yüzüne kapatılması olamaz.

Gerçi, her zaman bu sınav sistemini eleştirmişimdir.

Bir öğrencinin 1 yıllık emeğini veya başarı derecesini 3 saat ile sınırlandırmak ne kadar doğru?

O gün hastadır, yorgundur, heyecanlıdır, bildiklerini unutmuştur vesaire. Bu sınavı seneye yaymak daha uygun ve adaletli olandır kanısındayım.

O gün, YKS( Yüksek Öğretim Kurumu Sınavı) dan çok daha önemli bir sınav vardı!

YÌS( Yüksek Ìnsanlık Sınavı).

Bu sınav, sınıflar da yapılmadı. Kapı önünde yapıldı. Mualesef, kapı önlerinde görevli olanların birçoğu bu sınavı kaybetti.

Özellikle, sosyal medyada en çok izlenen, Osmaniye’de ki olayda bir kızımızın koşarak geldiğini gördüğü halde, koşar adım içeri girip kapıyı kapatan vicdansız!

Sen, nasıl bir ruh haline sahipsin!

1 saniye, gerçekten kendi hayatında da önemli mi?

Hiç değil.

Yüksek Ìnsanlık Sınavında kağıt kaleme gerek yok.

Sadece vicdan gerekli. Cenabı Allah’ın sadece insanoğluna bahşettiği bir duygu.

O duyguyu yitiren kişi, insanlık hasletinden çıkıp, diğer canlılar kategorisine girer.

Eğer, birde güvenlik görevlisiysen, bir kat daha artar vicdani mesele.

Halk, sana güvenir, sen onların huzur ve mutluluğunu arttıran unsurdundur.

Hayatım boyunca bir çok kere eğitimim ile alakalı sınavlara girdim.

Sevindiğim de oldu, üzüldüğüm de oldu.

Ama, inanın en önemli sınav, insanlık sınavıymış.

Diğerleri telafi edilir, ama insanlığını kaybedersen onun telafisi olmaz.

Ben bu sınavı, 4 yıllık polislik görevinde geçtiğimi anladım.

Bunu, görev yaptığım yerde ki halkın bana gösterdikleri sevgide gördüm.

Bu sınavı yüksek notlar ile geçen, öğrencileri okullara yetiştirmek için çaba gösteren polis kardeşlerime teşekkür ederim.

Özellikle motorize ekiplerine.

O kapıdan gözyaşları ile ayrılan kızımıza Allah nice kapılar açacaktır, fakat diğer kapıyı üzerine kapatan vicdanı körelmiş kişiye de kapılar kapanmaya başladı bile.

Hakkında soruşturma başlatıldı. Eğer, eşi ve çocukları varsa , mağdur olacak olan o masumlardır.

Bir anne ve babanın en önemli görevi, çocuklarını, insanlık sınavına hazırlamaktır.

Onların bu sınavda kazanmaları sizinde kazanmanız demektir.

Sevgili gençler, diploma önemlidir elbet, ama onu gecikmelide olsa alırsınız.

Ama, vicdanlı bir birey olmazsanız, meslek hayatınız zayıf notlarla dolar.

Her şey Kara kaplı kitapta yazmaz, birçok şey vicdanlarda yazar.

Dolayısıyla, Yüksek Ìnsanlık Sınavında hepimize başarılar dilerim.

Allah’a Emanet Olun.

Bayram Tan.

.

The post Yüksek İnsanlık Sınavı first appeared on Hollanda Haberleri.