Soms zegt een foto genoeg

Als ik een fotograaf brief voor een event, begin ik altijd met hetzelfde: we maken portretten. Niet alleen van de spreker op het podium, maar ook van de mensen in de zaal.

Maak een portret van iemand terwijl hij spreekt. Niet strak geposeerd, maar midden in een zin. Net dat moment waarop iemand zoekt naar woorden, zijn handen gebruikt, of even stilvalt. Daar zit het verhaal.

Loop daarna de zaal in. Maak portretten van luisteraars. Mensen die voorover leunen, die knikken, of iemand die aantekeningen maakt. Die foto’s laten zien of een verhaal aankomt. Ze vertellen meer dan een volle zaal ooit kan bewijzen.

Ik vraag ook altijd om overzichtsfoto’s, maar dan niet van achteruit met dertig hoofden op rij. Zoek een standpunt waarbij je de spreker én de reactie van het publiek in één beeld vangt. De wisselwerking is belangrijk. Communicatie gebeurt nooit alleen op het podium.

Leg ook de momenten vast buiten het programma. Gesprekken in de wandelgangen. Twee mensen die elkaar net hebben gevonden bij de koffie. Een lach, een gefronste wenkbrauw, een hand op een arm. Dat zijn vaak de beelden die later blijven hangen.

En misschien wel het belangrijkste: forceer niets. Laat mensen vergeten dat je er bent. Blijf even staan, wacht, kijk. De beste foto’s ontstaan niet door snelheid, maar door aandacht.

Goede eventfoto’s zijn naast een registratie van wat er gebeurde, ook een weerspiegeling van hoe het voelde. Ze vangen sfeer en betrokkenheid, zonder dat er één woord nodig is.

Je kunt er woorden aan geven, maar soms zegt een foto genoeg.

The post Soms zegt een foto genoeg first appeared on Hollanda Haberleri.