Empati kaybı

Bazı çöküşler gürültüyle gelmez dostlar…

Ne gökyüzü yarılır ne de şehirler sallanır.

Bazen bir toplum, sessizce, kimsenin fark etmediği bir yerden kırılır;

İnsanın insana duyduğu merhamet inceldiğinde.

Bugün yaşadığımız kriz tam da budur.

Modern çağü kalplerimizdeki o ince kılcal damarları kurutuyor.

Göz göze gelmenin anlamı yitiriliyor, bir yabancının yüzündeki keder, bizden çok uzaklarda ki savaşların o acımasız yıkımlarını, acılarını, açlıklarını, bebeklerin ağlayışlarını, çocukların cansız bedenlerini ve annelerin babaların o kulaklarımızı sağır eden haykırışları kimsenin içini titretmiyor…..

Bu yaşanan vahşet insanların yüreklerine dokunmuyor, gözler kör, kulaklar sağır ve kalpler taş olmuş…

Bu tesadüf değil.

Bu,modeen düzen dedikleri emperyalist güçlerin ustaca dizaynı ;

Empati yitimi.

Çünkü empati, insanı insan yapan son bariyerdir; o bariyer çökünce, toplumlar artık bir toplum değil, bir kalabalıklar sürüsü olur.

Ve emperyalist sistem, en çok bu kalabalıkları sever.

Kalabalıklar soru sormaz.

Kalabalıklar kolayca yönlendirilir.

Kalabalıklar birbirinin acısını duymadıkça, güç sahiplerinin sesi daha gür çıkar.

Ama biliyoruz ki, tarihte hiç bir adalet kıvılcımı sessizlikten doğmamıştır.

Her devrim, bir insanın başka bir insanı fark etmesiyle başlamıştır.

Birinin acısına “ bu senin sorunun değil, benim sorunum “ demesiyle…..

Bir yabancının yüküne sahip çıkmasıyla…..

Bu gün kaybettiğimiz şey işte o kıvılcımdır.

Siyasetin dili keskinleşiyor, ekranlar öfke üretiyor, sokaklar tahammülsüzlüğün yankısıyla doluyor.

Toplumu bölmek artık en ucuz siyaset; insanları kutuplara ayırmak ise en kolay yönetim tekniği.

Geriye ne kalıyor?

Birbirine yabancılaşmış insanlar.

Aynı kaldırımı paylaşan ama aynı kaderi paylaşmayan insanlar.

Dokunduğu her şeyden şüphe eden, gördüğü her yüzü öteki sanan insanlar…

Oysa bu düzen, kalbimizin sesi kısıldığında daha rahat nefes alır..

Çünkü empati kuran insan, gözünü başka yöne çevirmez.

Empati kuran insan, haksızlığı görünce susmaz.

Empati, romantik bir duygu değildir ; adaletin ilk çığlığıdır.

Sokakta gördüğün o yorgun adam var ya…

Belki ömrü boyunca hakkı yenmiş.

Belki sırtına yüklenen borçların altında ezilmiş.

Belki onca zahmetin karşılığında bir teşekkür bile dumamış.

Onu görmezden gelmek, sadece bir insanı değil, bir hakikat ihtimalini de görmezden gelmek demektir.

İşte bu yüzden empati, devrimci bir eylemdir.

Bir insanın acısını fark etmek, düzene karşı küçük ama onurlu bir başkaldırıdır.

Çünkü sistem, bizi duyasrsız kıldıkça güçlenir.

Biz birbirimizi duydukça zayıflar.

Toplumlar, insanın insanı duymaya devam ettiği sürece ayaktadır.

Bir gün yeniden birbirimizi duyarsak, yeniden birbirimizi anlama cesaretini gösterirsel, yeniden kalbimizi kalplere değdirebilirsek….

İşte o gün, adaletin kapısı tekrar aralanır, özgürlüğün yolu yeniden görünür olur…

Ve belki de dünya, tek bir insanın “ seni görüyorum “ sözünden yeniden kurulmaya başlar.

Dostça seşamlar,

Kamil Kopuz

Kkopuz53@gmail.com

The post Empati kaybı first appeared on Hollanda Haberleri.